De Woude

De weg terug…

Aan alle leuke dingen maar ook minder leuke dingen komt een eind. Dat is een waarheid al een koe zeggen we hier in West Friesland en ver daarbuiten. Na een onrustige nacht staan we wat later op dan we eigenlijk wilden maar wie vindt dat erg. Eef is 2 maal uit haar bed gevallen en hoe ze dat gedaan heeft blijft een raadsel. En dus kon Opa er uit om Eef weer te verankeren. 🙂 Maar uiteindelijk komt dan toch de tijd dat we gaan vertrekken en ruimen we de boel al zoveel mogelijk op. Nicht Corrie belt of we nog even een bakkie komen doen en dus gaat dat gebeuren. Niet met de Mini Silver Lining, maar met het pontje. Dit omdat het nogal geregend heeft en we krijgen nog wel wat extra.

Markervaart

Bij Corrie en Teun in de caravan een lekker bakkie gedaan waar ook hun kleinzoon Boy aanwezig was. Floor en Boy konden het direct al goed met elkaar vinden en Eef twijfelde…bij wie zal ik op schoot komen.
Nog even de 3 piepjonge bokjes gedag zeggen en we gaan terug naar de boot.
Het regent nu echt, absoluut ongelegen omdat we de Zaan alleen vlot kunnen bevaren met de kap naar beneden en dus in de regen. Die voorbereiding nemen we nu vast en daarna gooien we los.
Nog even via het meer en de Wijde- en Enge Stierop, de Markervaart

naar de Beatrixbrug. Dan verder zoals we gekomen zijn. (zie hiervoor een eerder geschreven blog). Het regent en het blijft regenen. Bij de Zaanbrug trek ik mijn zeilkleding aan en ga buiten sturen. Heerlijk die frisse lucht.
Tja beetje vochtig maar ik stuur bij voorkeur buiten. Na 10 minuten draait de brug en kunnen we verder. Bij de Zaanse Schans is het druk, op de brug worden door Japanners foto’s gemaakt van deze stoere zeebink.
Op naar de Koog en naar de Wilhelminasluis. Gemeld via de marifoon echter geen reactie, een minuut of 20 stril liggen en rodjes draaien in het zicht van de brug- en sluiswachter geeft nog steeds geen reactie. Dan maar weer de marifoon…Oh…ja…we halen u binne…Jammer hoor. En uiteraard wederom € 5,00 afdragen. 🙁

Maar goed, na de sluis neemt Ank het roer over en bouw ik de Silver Lining weer op. Mast omhoog, kap erop, bullen klaar met de balken voor de damwand. Dat is een stuk aangenamer. We staan nu hoog en droog en uit de wind als we het Noordzeekanaal op varen. Nog even flink het gas erop zodat koolresten nog lekker kunnen verbranden en dan bakboord uit de jachthaven in.
Aanleggen is een fluitje en dan begint het opruimen en leeghalen van het leuke weekend dat we hebben beleefd.

Als alles in de kar ligt nemen we nog even wat te drinken en stappen in om de kids bij hun ouders af te leveren. Die zijn af, bekaf, net zoals opa en oma. Thuis nog snel even wat eten, kijken of we de TV nog kunnen zien maar al snel klappen de luikjes dicht en gaan we neder 🙂 Wat kan het leven aan boord van een mooi schip en goed gezelschap toch mooi zijn!